WINTERWARMERS czyli ZIMOWE ROZGRZEWACZE

Za oknem późnojesienna sÅ‚ota, mokro, wilgotno, chÅ‚odno. Gwiżdże po chodnikach wiatr, przedmuchujÄ…c ostatnie samotne, pożółkÅ‚e liÅ›cie. Czy jeszcze później – w zimowe, mroźne, ciemne popoÅ‚udnia, gdy pora roku przypomina nam siÄ™ szczypaniem na policzkach, wdzierajÄ…c siÄ™ wszÄ™dzie tam, gdzie nie dość starannie siÄ™ ubraliÅ›my.

Większość z nas marzy wtedy by znaleźć się w ciepłym i przytulnym pomieszczeniu najlepiej z wygodnym fotelem blisko rozpalonego kominka. Mało kto wyobraża w tym fotelu siebie ze szklanką lub kieliszkiem piwa, które pozornie pasuje tylko do zabijania pragnienia i ochłody w upalne dni.

Nic bardziej mylnego, bowiem świat piwa oferuje nam trunki, których cechy idealnie wpasowują się w nasze potrzeby w takich momentach. Są to Winterwarmersy, czyli zimowe rozgrzewacze. Cechy tych piw to wysoka zawartość alkoholu, słodowa słodycz zbalansowana jednak przez goryczkę wynikającą z idealnego nachmielenia, a w aromacie wyczuwalne nuty od owocowych przez słodowe i karmelowe,  aż do palonych oraz toffi. Style piwa wpisujące się w tą charakterystykę to między innymi Koźlak, Porter Bałtycki czy mniej popularne na naszym rynku Golden Belgian Ale, po całkiem egzotyczne dla polskiego piwosza Whisky Malt Lagery.

Dwa pierwsze wymienione style spopularyzował na polskim rynku browar Amber z Bielkówka. Ich Koźlak to znakomite piwo o ciemnorubinowej barwie. Serwowany w odpowiedniej temperaturze (10-13˚C) oczarowuje nas aromatem, do złudzenia przypominającym ciasto drożdżowe nadziewane śliwkami z maślaną kruszonką.

Amberowski Porter Bałtycki z kolei, noszący nazwę Grand Imperial Porter to piwo o hebanowej barwie. Ten kolor zwiastuje obecność w aromacie palonych nut zapachowych. Odnajdujemy je w postaci zapachów palonych ziaren kawy i kakaowca wymieszanych z słodową słodyczą oraz owocowym akordem przebijającym się nieśmiało w formie aromatu dojrzałej wiśni. Serwowany w dużym kieliszku do koniaku, w którym może ogrzać się ciepłem naszych dłoni, oczarowuję pełnią swoich możliwości.

Chcąc sięgnąć w czasie zimowych chłodów po piwo z poza granic naszego kraju, doskonale w takiej sytuacji odnajdzie się belgijskie piwo klasztorne Chimay Grand Reserve. Trunek ten posiada ciemnobrązową barwę i niezbyt okazałą pianę, lecz nie w wizualnych cechach należy szukać mocnych stron tego piwa. Na pierwszy rzut oka niezbyt atrakcyjne, zaskakuje niezwykłym, wielowymiarowym aromatem. Sprawia to że tym trunkiem nie sposób się znudzić i wracając do niego za każdym razem możemy odnaleźć coś nowego w jego zapachu. Bogactwo aromatów uwalnia stopniowo w zależności od temperatury. Degustując to piwo w różnych temperaturach możemy mieć wrażenie że podchodzimy do całkiem innych trunków. Dlatego warto z nim posiedzieć ogrzewając dłońmi w kieliszku typu koniakowego powoli zaprzyjaźniając się z tym co ma nam do zaoferowania. A są to aromaty od owocowych: gruszek, śliwek, rodzynek, fig przez zapachy słodowe-karmelowe: gorącego mleka i toffi po zapachy orzechowe i zdradzającą klasztorne pochodzenie bardzo delikatną piwniczną stęchliznę będącą w przypadku każdego innego stylu piw wadą. Tutaj zaś procentuje niespodziewanymi wartościami, zaskakując i satysfakcjonując jednocześnie.

Sięgajmy więc zimą po piwa, które pomogą nam przetrwać ten mroźny okres, rozgrzewając nasze zmysły pozwolą zapomnieć o nieprzyjemnych aspektach białej pory roku.

Na zdrowie!!!

Tagi: bock, koźlak, porter bałtycki, trappist